Typy temperamentu i relacje

Typy temperamentu – jak je wykorzystać by lepiej dogadywać się z innymi?

 

Temperament jest naszą cechą biologiczną. Nie mamy na niego zbytniego wpływu. Zrozumienie różnych sposobów działania, odczuwania i reagowania na bodźce pozwala budować relacje z większym szacunkiem i dojrzałością.

 

13912615_1243113182400184_2644035413090296618_n

 

Co o temperamentach mówią polski katolicki milioner, Piotr Michalak, i jezuicki portal Deon?

 

Piotr Michalak:

 

Typy temperamentów znamy jedynie ze słyszenia i po łebkach. A warto wejść w nie głębiej, aby nauczyć się:

 

1) Zatrudniać pracowników idealnie dobranych do stanowiska,
2) Współżyć z ludźmi w pracy i w domu, z klientami i ze znajomymi,
3) Nie oceniać i nie osądzać pochopnie innych ludzi,
4) Zauważyć swoje mocne i słabe strony, świadomie pracować na sobą,
5) Lepiej dogadywać się z małżonkiem i dziećmi.

 

Energiczny Choleryk

– to urodzony szef: władczy, nie może usiedzieć w miejscu, musi działać, ale jest porywczy, niewyrozumiały i niecierpliwy. Podporządkowuje sobie innych, łatwo się denerwuje. Mówi z siłą, dobitnie, dynamicznie. Symbol: ogień.

Perfekcyjny Melancholik

– to idealista: uczuciowy, wrażliwy, dokładny, poważny. Jego wzloty są najwyższe, a dołki najniższe. Ma głębokie wnętrze. Niestety skłonny do depresji, nadmiernie wymagający, narzekający. Mówi z głębokości serca i myśli. Symbol: ziemia.

Towarzyski Sangwinik

– to dusza towarzystwa: wesoły, pogodny, towarzyski, gadatliwy. Ale przy tym niezorganizowany i zapominalski. Jest charyzmatyczny i łatwo przekonuje innych używając swego czaru. Mówi szybko, żywo, śmieje się. Symbol: powietrze.

Spokojny Flegmatyk

– to ambasador pokoju: jest powolny, zrównoważony, najbardziej elastyczny. Unika konfliktów za wszelką cenę. Nie spieszy się, obserwuje otoczenie. Niestety odkłada sprawy na później, tworzy bałagan. Mówi powoli, delikatnie, łagodnie. Symbol: woda.

Teraz jedynie prześlizgnęliśmy się po powierzchni, aby dać przedsmak co się kryje za tymi typami. Musisz jednak wiedzieć, że każdy człowiek może łączyć w sobie 2, a nawet 3 typyMogą one być zrównoważone 50/50, albo jeden z nich może dominować. Przykładowo, ja jestem cholerykiem i melancholikiem, z niewielką przewagą tego pierwszego. A moja żona łączy w sobie aż trzy typy, choć dominuje flegmatyk.

Co ciekawe, małżeństwa najczęściej łączą się przeciwieństwami, i to zupełnie nieświadomie. Cholerycy poślubiają flegmatyków, a potem cholerycznie wkurzają się na swoich partnerów, którzy w odpowiedzi chowają się do swojej flegmatycznej skorupki. Wszystko z powodu niezrozumienia silnych i słabych stron partnera, z powodu niezrozumienia czyjejś odmienności, która wynika inherentnie z typu osobowości.

Flegmatyk jednak daje cholerykowi oazę spokoju, podczas gdy choleryk wnosi do związku siłę i pewność. Sangwinicy z kolei najczęściej poślubiają melancholików – którzy w przeciwieństwie do nich nie są towarzyscy i nie lubią wychodzić na imprezy. A jednak dają im poczucie głębi w życiu, podczas gdy sangwinik imponuje melancholikowi charyzmą i pewnością siebie w towarzystwie.

Co podwójnie ciekawe, każdy z tych typów został nawet opisany pod kątem stylu, w jakim uprawia miłość małżeńską, na którym to polu też zachodzi wiele nieporozumień. Porywczy ogień i spokojna woda nie zawsze łączą się ze sobą, podobnie jak rozbawione, frywolne „powietrze” (sangwinik) i głęboka, poważna „ziemia” (melancholik). Trzeba zrozumieć się nawzajem.

Z kolei jeśli idzie o przyjaciół, to raczej najczęściej łączymy się z typami podobnymi do nas! Przykładowo, dla melancholika najlepsi będą inni melancholicy, bo uzna ich za równie głębokich i wewnętrznie rozwiniętych, co on sam. Dla choleryka natomiast znajomy flegmatyk jest zbyt „miętolący” i powolny, a dla flegmatyka choleryk zbyt porywczy i agresywny. Sangwinik oczywiście najlepiej będzie się czuł w towarzystwie innych radosnych sangwiników, a głębia melancholika będzie dla niego zbyt poważna i smutna.

Aby zrozumieć te typy głębiej, trzeba wiedzieć na co są zorientowane. Otóż dwa z nich są bardziej ekstrawertyczne, wydatkujące energię na zewnątrz siebie: cholerycy i sangwinicy. Dwa typy są introwertyczne, skierowane do wewnątrz: flegmatycy i melancholicy. Nie znaczy to, że są oni mniej towarzyscy – należy rozumieć to tak, że melancholik będzie miał mniej przyjaźni (za to głębszych), podczas gdy sangwinik pozyska sobie setki radosnych znajomości.

Druga skala podziału, to orientacja na pracę lub zabawę. Typy obowiązkowe, zorientowane na pracę, na zadania, to melancholicy i cholerycy. Natomiast typy zorientowane na zabawę, odpoczynek, relacje międzyludzkie, to sangwinicy i flegmatycy.

Jednocześnie tak samo wygląda podział na typy stabilne i niestabilne. Melancholicy i cholerycy są osobami mniej stabilnymi, o większych wahaniach niż sangwinicy i flegmatycy.

Spójrzmy jak te typy podejmują decyzje. Choleryk decyduje szybko (na już!), sangwinik impulsywnie (ma zachcianki), melancholik ostrożnie (podejmuje najlepszy wybór) a flegmatyk powoli (niespiesznie, bezpiecznie). Widzimy tu nas samych, a także naszych różnych klientów, na których denerwowaliśmy się być może za ich tryb podejmowania decyzji.

Choleryk dominuje i marzy o osiągnięciach, a sangwinik świeci i marzy o byciu gwiazdą środowiska. Melancholik marzy o tym, co będzie w długim terminie, a flegmatykowi marzy się bezpieczeństwo i spokój.

Gesty melancholika są kontrolowane i zachowawcze, flegmatyka delikatne i spokojne, sangwinika przyjazne i radosne, a choleryka bezpośrednie i stanowcze.

Flegmatyk jest systematyczny, melancholik zorganizowany, choleryk praktyczny, a sangwinik chaotyczny.

W jaki sposób poszczególne typy budują swoją energię?

Flegmatyk poprzez ucieczkę (np. moja żona wychodzi na spacer z domu), melancholik poprzez samotność (np. wieczór spędzony z książką), sangwinik poprzez interakcję (np. wyjście do znajomych), a choleryk poprzez konkurencję (np. porywające wyzwania).

Jak natomiast wygląda ich mowa? Melancholik ma stonowane emocje i wzbudza zaufanie swoim intelektem. Flegmatyk nawiązuje spokojną, łagodną, serdeczną konwersację. Sangwinik będzie gadatliwy i podekscytowany. Choleryk jest z kolei stanowczy i rozkazujący.

Choleryka napędza siła woli. Jego siłą jest pewność.
Sangwinika napędzają uczucia. Jego siłą jest zabawa.
Melancholika napędza intelekt. Jego siła to bycie rzeczowym.
Flegmatyka napędza zaufanie. Jego siłą jest bycie przyjaznym.

Flegmatyk ma największe wyzwania z tym, aby być silnym – jak choleryk, jego przeciwieństwo. Melancholik będzie się zmagał z byciem zabawnym – jak sangwinik.Sangwinik z kolei nie będzie rzeczowy jak melancholik. Choleryk jest najmniej przyjazny, w przeciwieństwie do flegmatyka.

Co dalej? To dopiero wierzchołek góry lodowej. Warto zrobić sobie TEST na stronie http://www.logos.warszawa.pl/test/  — już rozwiązując go zobaczysz jakie są Twoje mocne i słabe strony. Przekaż ten test rodzinie, przyjaciołom i pracownikom.

Obowiązkowo też trzeba przeczytać tę książkę: http://www.tolle.pl/pozycja/osobowosc-plus?pp=963  (jest też dostępna w wersji audiobook oraz w odmianach „dla rodziców”, „dla małżeństw” itd. – polecam).

Życzę Ci (…), aby Bóg urodził się w Twoim sercu, aby rozbudziła się w Tobie miłość do innych ludzi, niezależnie od ich typu osobowości.

 

Źródło: http://www.strategie-rozwoju.pl/typy-temperamentu/

 

——————–

 

fot. shutterstock.pl

fot. shutterstock.pl

Portal Deon:

 

Maria Jankowska

Mówienie do flegmatyka: „Pospiesz się”, a do melancholika: „Przestań się zamartwiać i analizować” albo do choleryka: „Nie przejmuj się krytyką i nie reaguj tak gwałtownie”, jest jak trafienie kulą w płot.

 

Temperament stanowi zespół względnie stałych cech osobowości, do których zaliczyć można: pobudliwość, siłę i szybkość reagowania. Ma podłoże biologiczne, to znaczy, że dziecko przychodzące na świat ma już określony zespół cech stanowiących podstawę dla kształtowania się jego osobowości. To właśnie cechy temperamentalne wpływają na działanie, ponieważ decydują o sile przeżyć emocjonalnych, wrażliwości na bodźce, szybkości działania, tempie reagowania i wykonywania czynności.

 

Człowiek, który pragnie efektywnie funkcjonować w społeczeństwie, powinien dobrze orientować się w swoich stałych predyspozycjach i sposobach reagowania.  Małżonkowie po rozpoznaniu wzajemnych cech temperamentu mają szansę pomagać sobie, pogłębiać i rozwijać wzajemną miłość oraz realizować samych siebie, a także nie formułować wobec siebie oczekiwań, które są w sprzeczności z określonymi cechami danego typu temperamentu. Mówienie do flegmatyka: „Pospiesz się”, a do melancholika: „Przestań się zamartwiać i analizować” albo do choleryka: „Nie przejmuj się krytyką i nie reaguj tak gwałtownie”, jest jak trafienie kulą w płot. Rodzice powinni znać typ temperamentu swoich dzieci, żeby wychowywać je w zgodzie z ich cechami i możliwościami.

(…)

Sangwinik

 

Jest to człowiek pogodny, wesoły, otwarty, wrażliwy, towarzyski, łatwo nawiązujący kontakty z innymi. Pełen energii, aktywny, twórczy, prostoduszny, szczery. W sytuacjach nieprzyjemnych bywa na ogół speszony i smutny, jednak stan ten szybko mija, ponieważ jego przeżycia są silne, ale płytkie. Dominuje u niego reakcja typu słomiany ogień, tzn. łatwo podejmuje decyzje, szybko się angażuje w działanie, ale przez swój brak cierpliwości i wytrwałości równie szybko porzuca swoje czynności i zmienia obiekty zainteresowań. Sangwinik niekiedy wyraża swoje uczucia w sposób przesadny, co może u innych ludzi wywołać błędne wrażenie o sile przeżywanych przez niego emocji i uczuć. W stosunkach z innymi z jednej strony jest lubiany (dzięki swemu optymizmowi, dużej łatwości nawiązywania kontaktów i towarzyskości), a z drugiej strony ludzie nie mogą na nim polegać (ze względu na brak wytrwałości, niestałość w działaniu, niezrównoważenie emocjonalne). Ze względu na swoją otwartość, pogodne usposobienie, zdolność przystosowawczą dobrze radzi sobie w sytuacjach stresowych.

 

Sangwinik największy problem ma w wytrwałym dążeniu do celów i w realizowaniu długotrwałych zadań. Powinien nauczyć się systematycznego działania, planując swoje zadania i cele, a z ich realizacji systematycznie się rozliczać. Rodzice powinni pomóc swojemu dziecku w podjętych przez nie zamierzeniach, a nie krytykować, jeśli coś się nie udało, lub wytykać brak cierpliwości i wytrwałości. Ważne jest, żeby empatyczny i towarzyski sangwinik nauczył się w oparciu o dokonaną hierarchię celów realizować istotne zadania i doprowadzać je do końca.

 

Choleryk 

 

Jest człowiekiem czynu: działa szybko, gwałtownie, jest ukierunkowany na osiąganie celu, wytrwały w realizacji zamierzeń i planów, jest dobrym organizatorem. Przedsiębiorczy, autorytatywny, dominujący, pewny siebie, niezależny, potrafi pokierować każdą sytuacją. W stosunkach z innymi ludźmi jest jednak nietolerancyjny, narzucający swoją wolę, niecierpliwy, krytyczny, zawzięty, wymagający. Łatwo wpada w gniew, bywa nietaktowny, ma tendencję do manipulowania ludźmi.

 

Słabą stroną choleryka jest nadmierny krytycyzm, gwałtowność i niecierpliwość, stąd wskazane byłoby „wyciszanie” nagłych emocji i wybuchów poprzez umiejętne rozładowanie napięć (sport, relaks, medytacja).

 

Melancholik

 

Jest człowiekiem uczuciowym, wrażliwym, delikatnym i zamkniętym w sobie. Życie traktuje jak trudne zadanie do zrealizowania, które trzeba wykonać z powagą i pełną odpowiedzialnością, stąd jest drobiazgowy, dokładny, wytrwały i uporządkowany. Melancholik jest bardzo nastrojowy, przewrażliwiony, z tendencją do analizowania sytuacji i zjawisk. Ze względu na smutny nastrój, przygnębienie i pesymizm życiowy patrzy na świat przez czarne okulary, dostrzegając w nim trudności, problemy i przykrości.

 

Melancholik jest na ogół zamknięty w sobie, wyobcowany, nie uzewnętrznia swych przeżyć i emocji. Kontakty interpersonalne nawiązuje z trudnością, ale w stosunku do osób, z którymi utrzymuje bliskie relacje, jest lojalny, stały i wierny. Melancholik nie wierzy w swoje możliwości, jest niepewny siebie, ma poczucie niższości, uważa, że funkcjonuje gorzej od innych ludzi. Każde niepowodzenie pogłębia jego poczucie mniejszej wartości oraz wzmaga pesymizm i smutek, stąd melancholik jest mało odporny na stres.  Melancholika należy wzmacniać w poczuciu własnej wartości, często go chwaląc i dostarczając mu pozytywnych wzmocnień. Wskazane jest, żeby miał grono przyjaciół, w którym mógłby przeanalizować własne przemyślenia, problemy i przeżywane dylematy.

 

Flegmatyk 

 

Jest człowiekiem powolnym, cierpliwym, opanowanym, powściągliwym i zrównoważonym. W stosunku do innych ludzi zachowuje dystans emocjonalny i uczuciowy. Nie ma zdolności wczuwania się w cudze stany emocjonalne. Sam jest niewymagający, skoncentrowany na sprawach aktualnych, zazwyczaj zadowolony, jeśli nikt mu nie przeszkadza realizować własnych celów i zamierzeń oraz gdy nikt go nie popędza w podejmowanych decyzjach i w działaniach. Flegmatyka trudno zrazić, jedynie bardzo silny bodziec może go wyprowadzić z równowagi. Zwykle jest bierny, spokojny, odznacza się dużą tolerancyjnością. Jest leniwy, ma raczej mało zainteresowań, a obojętność niekiedy przechodzi u niego w apatię.

 

U flegmatyka, nawet jeśli się czymś zajmie, nie widać zapału. Nie lubi zmian i źle się czuje w nowych i nieoczekiwanych sytuacjach.  Flegmatyk powinien przede wszystkim uczyć się wpatrywać w uczucia i potrzeby psychiczne innych ludzi, starać się je rozumieć i akceptować. Szczególnie w sytuacji bliskich relacji deficyt w sferze wyrażanych emocji, otwarcia się na potrzeby i punkty widzenia innych i tempa wykonywanych działań może stanowić barierę utrudniającą wzajemną harmonię i współżycie.  To rodzina może pomóc dziecku wyrażać i przeżywać emocje, radzić sobie w sytuacjach trudnych, wchodzić w zdrowe relacje z innymi ludźmi. W rodzinie, dzięki zaspokojeniu potrzeby miłości, akceptacji i bezpieczeństwa, dziecko może kształtować cechy swojego temperamentu i wyciszać gwałtowne emocje. A zatem tak kształtować swoje cechy temperamentalne, by pogłębiać i rozwijać to, co pozytywne, a minimalizować to, co szkodliwe.

 

Źródło: http://www.deon.pl/inteligentne-zycie/psychologia-na-co-dzien/art,576,odkryj-jaki-masz-temperament.html